1 oktober 2007
Ziekmeldingen: “niet boetejagen”.
Het houdt de gemoederen bezig: de nieuwe ziekmeldingsregels van de zwembond. Zo ook bij ons op de club. De bedoeling van de regel is misbruik van ziekmeldingen tegen te gaan.. Weinigen weten eigenlijk waar het precies om gaat en hoeveel euro's je moet dokken als je een keer met een kater in je nest blijft liggen. Samengevat:
· niet opdraven en een dag van te voren afmelden: gratis.
· niet opdraven en niks zeggen: € 7,50 per start.
· niet opdraven en een kwartier voor de wedstrijd laten afzeggen: € 2,50 per start.
Kortom, als je zakgeld je lief is, zeg je op tijd af of ga je het water in.
Nou, dat was niet zo moeilijk, toch? Maar nu komt het! Stel, je duikt voor een limietwedstrijd tussen de krioelende speedootjes en ploink, een hechting die bijna genezen was springt los. Auw! Jouw wedstrijd gaat niet door. Je trainer zeult je mee naar de scheidsrechter. Hij ziet je 'gapende' wond en vertelt je: “Dit is een blessure. Keurig op tijd gemeld. Ik schrap je voor twee afstanden. Dat wordt dan 5 euro's. Effe vange!” En jij denkt “ruk, daar gaat m'n zakgeld”.
Maar het kan nog erger. Je hechtingen blijven zitten, maar je migraine speelt ineens op. Daar word je niet vrolijk van en weer ga je met de trainer naar de scheids. “Aha”, zegt die, “geen blessure want volgens de Dikke Van Dale is een blessure een verwonding als gevolg van sporten.” Bovendien heeft hij zijn kontthermometer en zijn stethoscoop thuis gelaten. “Twee afstanden maal 7,50 is 15 euri's, mag je later aftikken hoor”. En jij vraagt je af wat meer pijn doet, je migraine of je portemonnee.
Toen ik dit snapte (en dat duurde best even) wist ik het zeker. Deze regel is voor de randstad, misschien voor Brabo's en Limbo's, want die nemen het vast niet zo nauw met de ziekmeldingen. Maar dit geldt toch niet voor Friesland? Want als een Fries zegt, ik kom, dan komt 'ie. Kijk maar naar de Elfstedentocht en het eierzoeken, dan zijn we er allemaal”.
Voor de zekerheid Paul van de zwembond maar even gebeld. “Hey Paul, dat geldt niet voor ons hè?” Paul twijfelde even en toen zei hij bijna fluisterend: “Ik denk het wel, Deze regels gelden voor iedereen, dus ook voor Friezen”.
Ik was geschokt en Paul merkte dat. “Kijk”, vervolgde Paul, “We moesten iets doen om het misbruik tegen te gaan. Daarom moet iedere kring de nieuwe regels handhaven. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat jullie gaan boetejagen”. Dat woord kende ik niet, maar het maakte indruk. “In Brabant beginnen ze met waarschuwen. Als een zwemclub veel ziekmeldingen heeft, dan wordt die ernstig aangesproken. Wordt het daarna niet beter, dan gaan ze op de bon”.
“Ooooohhhh, duzz ”, antwoordde ik op m'n intelligentst. “Maar wat nooit meer kan, is ziekmelden voor de eerste afstand en dan weer beter voor de tweede. Dat begrijp je toch?”
“Ja, Paul”.